KAPLICA BŁOGOSŁAWIONEGO KS. JANA BALICKIEGO

yt

Nowenna do bł. ks. Balickiego

kaplica 2

24 dnia każdego miesiąca, godz. 18:00

 

Wydarzenia:

a/ Koronka do Bożego Miłosierdzia w każdą niedzielę przed każdą Mszą Św.

b/ I Czwartek, I Piątek, I Sobota – po Mszy Św. do 20.00 - wystawienie Najświętszego Sakramentu. Na zakończenie Adoracji Koronka do Bożego Miłosierdzia.

 

listopad 2021
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30
071810
DzisiajDzisiaj46
WczorajWczoraj77
MiesiącMiesiąc1987
3 minutes | 651 words

Drodzy Diecezjanie!                                                                         Wielkanoc 2021 r.

Kolejne Święta Wielkanocne będziemy przeżywać w trudnym czasie zmagania się z trwającą już ponad rok pandemią koronawirusa. Wielu z Was pożegnało swoich bliskich i znajomych, tysiące osób wciąż walczy z chorobą i jej skutkami. Chorych i cierpiących ogarniam serdeczną, modlitewną pamięcią i życzę im szybkiego powrotu do zdrowia, służbom medycznym – sił i wytrwałości, a wszystkim nam– mądrości, rozwagi i wzajemnej solidarności. Niech doświadczenie kruchości i przemijania życia kieruje nasze serca w stronę Tego, który nie zna śmierci i kresu – Jezusa Chrystusa.

Tegoroczny program duszpasterski zwraca naszą uwagę na Eucharystię, podkreślając znaczenie zgromadzenia na świętej wieczerzy. Paradoksalnie, nasze zgromadzenia liturgiczne są ograniczone i nie możemy swobodnie uczestniczyć w nabożeństwach. Również wiele form aktywności duszpasterskiej zostało w tym czasie zawieszonych. Mimo tych trudności nadal możemy trwać w bliskości z Bogiem m.in. przez modlitwę indywidualną i lekturę słowa Bożego, do których serdecznie zachęcam. Niech ewangeliczne opisy spotkań z Jezusem Zmartwychwstałym pogłębią Waszą zażyłość z jedynym Odkupicielem człowieka.

Z woli papieża Franciszka szczególnym patronem tego roku jest św. Józef. Przeżywany od  grudnia Rok św. Józefa kieruje nasze myśli i modlitwy w stronę Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. Święty Józef z pokorą i ufnością, w duchu posłuszeństwa, potrafił przyjąć nawet te wydarzenia, których nie rozumiał, przedkładając wiarę nad własne dociekania. Bardzo Wam życzę, aby choroba, śmierć czy inne bolesne doświadczenia nie osłabiły w Was ufności, pokładanej w Panu Bogu. W każdym momencie życia niech będzie przy Was Opiekun Świętej Rodziny, Opiekun Kościoła powszechnego, patron ojców i mężów oraz patron dobrej śmierci.

Papieskim darem jest także Rok Rodziny „Amoris Laetitia”, który zwraca naszą uwagę na dar sakramentu małżeństwa jako fundamentu tej wyjątkowej wspólnoty ludzi i Boga. Modlitwą obejmuję wszystkie rodziny, zarówno te, które cieszą się miłością i radością, jak i te, które przeżywają rożne trudności i kryzysy. Pamiętam o wszystkich pokoleniach, doceniając szczególnie osoby najstarsze. Każdej rodzinie życzę wzajemnego szacunku, miłości, umiejętności przebaczania a nade wszystko opieki Świętej Rodziny z Nazaretu.

Wszystkim Diecezjanom życzę radosnych, zdrowych i pełnych ufności Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Niech ten wyjątkowy czas będzie dla Was umocnieniem wiary, nadziei i miłości. W blaskach Zmartwychwstania patrzmy na nasze życie doczesne, nie zapominając o obietnicy, którą nam zostawił nasz Pan: „…przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14,3). Maryja, Pocieszycielka strapionych, Uzdrowienie chorych, Ucieczka grzesznych, niech Was wspiera w drodze do zbawienia.

Z pasterskim błogosławieństwem

+ Jan Wątroba

                                                                          Biskup Rzeszowski

27 seconds | 90 words

wn 1

 

 

4.03. – Pierwszy Czwartek – Msza Św. - 19.00

5.03. – Pierwszy Piątek – Droga Krzyżowa – 18.30, Msza Św. - 19.00

6.03. – Pierwsza Sobota – Msza Św. – 19.00

7.03.- Niedziela – GORZKIE ŻALE – godz. 15.00

8.03. – Msza Św. w intencji wszystkich kobiet – 19.00

12.03. – Droga Krzyżowa – 18.30 i Msza Św. po Nabożeństwie

14.03. – Niedziela – GORZKIE ŻALE – 15.00

19.03. – Droga Krzyżowa – 18.30 i Msza Św. po Nabożeństwie

21.03. – Niedziela – GORZKIE ŻALE – 15.00

24.03. – Nowenna do Bł. Ks. Jana – Msza Św. – 19.00

25.03 – Zwiastowanie Pańskie – Msza Św. o 19.00

26.03 – Droga Krzyżowa – 18.30 i Msza Św. po Nabożeństwie

28.03. – Niedziela – GORZKIE ŻALE – 15.00

 

KAŻDA NIEDZIELA – Msze Św. – 9.30 i 12.30

20 seconds | 69 words

wn 1

 

2.02. – OFIAROWANIE Pańskie – Msza Św.  - 19.00

4.02. – Pierwszy Czwartek – Msza Św. - 19.00

5.02. – Pierwszy Piątek - Msza Św. - 19.00

6.02. – Pierwsza Sobota – Msza Św. – 19.00

17.02. - ŚRODA POPIELCOWA – Msza Św. – 19.00

19.02. – Droga Krzyżowa – 18.30 i Msza Św. po Nabożeństwie

21.02. – Niedziela – GORZKIE ŻALE – 15.00

24. 02. – Nowenna do Bł. Ks. Jana – Msza Św. – 19.00

26.02. – Droga Krzyżowa – 18.30 i Msza Św. po Nabożeństwie

28.02. – Niedziela – GORZKIE ŻALE – 15.00

 

KAŻDA NIEDZIELA – Msze Św. – 9.30 i 12.30

9 minutes | 1742 words

 

List Przewodniczącego Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego

i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego na Dzień Życia Konsekrowanego 2.02.2021 r.

 

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!

Każdy z nas został obdarzony łaską wiary, o którą – aby jej nie utracić – musimy się troszczyć. Odpowiednie narzędzia ku temu otrzymaliśmy od Boga na Chrzcie Świętym. Czy jednak zdajemy sobie sprawę z tego, jak wielkie rzeczy dzieją się podczas tego sakramentu? Św. Ludwik M. Grignion de Montfort, autor Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Matki Bożej pisze, że ślubowanie chrzcielne to największe i najbardziej podstawowe zobowiązanie naszego życia wiary. Dlaczego? Dlatego, że wyrzekamy się wtedy szatana i jego pychy oraz wyznajemy wiarę w Trójjedynego Boga, w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. On, jako jedyny, ma moc skutecznie wspomagać nas w walce z otaczającym złem, tak by dojść do pełni życia w miłości. Święty Ludwik zaznacza także, że głównej przyczyny zepsucia ludzkich serc należy doszukiwać się
w zapominaniu zobowiązań chrzcielnych, przy czym jedynym środkiem zaradczym wobec szerzącego się zła jest odnawianie i wypełnianie chrzcielnych obietnic
.

            Siostry i Bracia, Bóg pragnie, abyśmy Go bardziej znali, kochali i dzielili się Nim
z innymi. Od nas jednak zależy to, w jaki sposób i kiedy otworzymy się na Jego Boskie uzdrawiające działanie, pamiętając nade wszystko o Chrzcie Świętym, podczas którego – najczęściej dzięki naszym rodzicom – oddaliśmy się pod opiekę Miłosiernego Boga. Na drodze wiary Bóg nigdy nie zostawia nas samych, daje nam przykłady świętych, pośród których szczególne miejsce zajmuje Najświętsza Maryja Dziewica i św. Józef, Jej Oblubieniec. Oni to dzisiaj zapraszają nas do wspólnego przeżycia Święta Ofiarowania Pańskiego.

Przychodzić do Światła

            Święto to, zwane potocznie Świętem Matki Bożej Gromnicznej, wiąże się ściśle ze świecą, symbolem światła, które rozprasza mroki naszego życia. To Jezus jest owym ŚWIATŁEM, a Maryją Tą, która z woli Bożej przynosi JE światu. Czyż wydarzenie to nie przypomina nam znowu o naszym Chrzcie Świętym, kiedy to od Paschału – znaku Zmartwychwstałego Chrystusa – zapala się świecę, której światło, nie tylko symbolicznie, ma towarzyszyć naszemu życiu? Maryja z Józefem zapraszają nas dziś, byśmy troszczyli się o to światło i przez wytrwałą modlitwę we wspólnocie Kościoła pielęgnowali swoją więź z Jezusem. Źródłem i szczytem naszej modlitwy jest Eucharystia – Święta Wieczerza, która uzdalnia nas do trwania w jedności z Bogiem. Tylko mocą płynącą z Eucharystii możemy pokonać każdą ciemność naszego życia i przebywać nieustannie w kręgu Bożego światła.

Dziś obchodzą swoje święto osoby konsekrowane, które – jak przypomina nam św. Jan Paweł II – są znakiem i zapowiedzią świata przyszłego, w którym Jezus Chrystus, Pan uniżony i uwielbiony, ubogi i wywyższony, stanie się pełną i nieprzemijającą radością dla nas i dla naszych braci i sióstr, wraz z Ojcem i Duchem Świętym (VC 110).
Bóg wybrał niektórych z nas, by na drodze życia według ślubowanych rad ewangelicznych byli dla wszystkich znakiem przyszłego życia. Obchodząc kolejny Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, dziękujemy Bogu za wszystkie osoby, które podjęły to powołanie.

 

Słuchać, by tworzyć wspólnotę

            Wydarzenie, które dziś wspominamy – Ofiarowanie Pana Jezusa – dokonuje się
w Świątyni, miejscu, które Bóg wybrał, aby być bliżej każdego z nas. Ona jest Jego
Domem, w którym pragnie spotykać się z nami, i w ten sposób łączyć nas w jedną Bożą Rodzinę.

Przychodząc do Świątyni na Eucharystię – Świętą Wieczerzę, przychodzimy tworzyć wspólnotę wiary, nadziei i miłości. Na podobieństwo stołu, z którego spożywamy posiłki dla ciała, podczas Eucharystii Bóg staje się Pokarmem dla naszego ducha, umacnia nas od wewnątrz. To tu słuchamy Słowa Bożego i spożywamy Ciało i Krew Chrystusa. Słowo ma moc rozjaśnić ciemności naszego serca, Ciało Chrystusa umacnia nas w codziennym pielgrzymowaniu do domu Ojca, stając się Pokarmem na życie wieczne. Nie jest jednak łatwo zrozumieć tajemnicę Eucharystii i Wspólnoty Kościoła, w której Ona się dokonuje. W tym względzie – w każdym z nas – toczy się walka duchowa, która pokazuje, jak trudno wytrwać przy Słowie Bożym.

Niestety, w codzienności życia zapominamy, że Bóg chce nam towarzyszyć
i chronić przed oszustwem grzechu, który zniekształca nam obraz Boga i Jego Wspólnoty. Jakże często zastępujemy Słowo Boże pustymi nowinkami czy zewnętrznymi informacjami, które zagłuszają głębię Bożego Słowa. Wtedy, gdy człowiek ulegnie pokusie zatopienia się w słowie ludzkim, zaczyna myśleć, działać i żyć wyłącznie tym, co zewnętrzne, narażając się ostatecznie na wielkie rozczarowanie i zniechęcenie życiem. Słowo Boże zaprasza nas do wejścia w przestrzeń Bożego życia. Ono sprawia, że każde wydarzenie, nawet to trudne, nabiera sensu i może nas przybliżyć do Boga i drugiego człowieka. W przestrzeni Słowa Bożego nie ma sytuacji po ludzku straconych.

Widzieć człowieka i dzielić się wiarą

 

            Wiara, która rodzi się ze słuchania Słowa Bożego, może dojrzewać tylko we wspólnocie. Wspólnota jest przestrzenią jej wzrostu i rozwoju. To we wspólnocie, wśród ludzi można doświadczać miłości i uczyć się prawdziwie kochać. Wspólnota jest także naszą siłą, gdy słabniemy, podporą, gdy upadamy, pomaga iść do celu, gdy tracimy nadzieję. Jednym słowem, jest ona wsparciem w każdej naszej potrzebie. Począwszy od Chrztu Świętego jesteśmy włączeni we wspólnotę Kościoła i otoczeni jego modlitwą. Kościół to wspólnota Boga i ludzi, której – pomimo słabości tych drugich, bramy piekielne nie przemogą. Siłą Kościoła jest bowiem sam Bóg, to On go buduje i gdy trzeba, przeprowadza przez każdą ciemną dolinę. Dlatego we wspólnocie Kościoła wraz
z psalmistą możemy wołać: zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.

Znakiem sensu życia wspólnotowego są osoby konsekrowane. We wspólnocie swojego zgromadzenia, instytutu, we wspólnocie Kościoła czy po prostu tam, gdzie posługują, nie rozstając się ze Świątynią, przypominają nam o nieustannej obecności Boga w naszym życiu. Ich wierne trwanie na modlitwie i w pracy, w świecie doświadczonym osłabieniem więzi małżeńskich, rodzinnych i społecznych nabiera szczególnego znaczenia. Dziś wiele osób doświadcza głębokiego kryzysu wiary, inni porzucają wspólnotę Kościoła. W tej sytuacji wspólnoty zakonne stają się swego rodzaju źródłami światła w świecie pogrążonym w ciemności rozproszenia. Dzięki ich wytrwałej modlitwie możemy uczestniczyć w radosnym okrzyku Symeona: Teraz, o Panie, pozwól odejść swemu słudze w pokoju, bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów. Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego,
Izraela
. I my chciejmy wytrwale oczekiwać obietnicy Bożej i wierzyć, że każda ciemność prędzej czy później zostanie rozproszona światłem płynącym z zaufania Bogu

i Jego Słowu.

Żyć Bożą obecnością

            Osoby konsekrowane są w sposób szczególny powołane do przeżywania tajemnicy Bożej obecności na drodze wiary. W ten sposób pomagają nam właściwie rozeznawać wolę Boga w naszym życiu i przyjmować ją z przekonaniem, że Bóg pragnie dla nas wyłącznie DOBRA. Dobra, którego ostateczny kształt poznamy w wieczności.
Dziękujemy dziś za siostry i braci, za dziewice konsekrowane i pustelników, za osoby żyjące w instytutach świeckich. To ich obecność sprawia, że nie czujemy się sami,
towarzyszą nam oni w wielu przestrzeniach naszego życia i pomimo tego, że sami doświadczają ludzkich ułomności, chcą nam służyć i być dla nas wsparciem.

Ostatni czas, naznaczony dramatem pandemii, stał się dla wielu z nas próbą wiary, a zarazem sprawdzianem wzajemnej odpowiedzialności za siebie. W tej przestrzeni nie zabrakło obecności osób konsekrowanych, którzy spieszyli i spieszą z pomocą potrzebującym, chorym, cierpiącym, osamotnionym, ubogim i zapomnianym. Ich obecność jakże często pomaga nam odzyskać utraconą nadzieję i wiarę w to, że Bóg jest naszym Ojcem.

Zakończenie

 

            Dziękujemy wszystkim konsekrowanym, którzy w tak różnorodny sposób towarzyszą naszej codzienności. Wiemy doskonale, jak wiele dzieł, których nie sposób tu wymienić, podejmują oni w Kościele i świecie. Niech dobry Bóg wynagradza Wasze poświęcenie i Wasz trud codziennym błogosławieństwem. Prośmy także – jak zawsze – o wierne powołania do tej szczególnej służby Bożej.

Niech św. Józef – Opiekun Jezusa, ukochany ojciec, ojciec czułości,
w posłuszeństwie i w gościnności; ojciec twórczej odwagi, robotnik, zawsze w cieniu –
jak nazwał Go Ojciec Święty Franciszek, ogłaszając tak niedawno Rok św. Józefa, otacza nas wszystkich swą szczególną opieką i umacnia w wierności na drodze powołania, które każdy z nas otrzymał. Bądźmy wierni Bogu, słuchając i wypełniając Jego Słowo,

w czym niech nas wspomaga Maryja, Matka Boga, Matka Kościoła oraz nasza Matka.

  

    + Jacek Kiciński CMF

       Przewodniczący Komisji

ds. Instytutów Życia Konsekrowanego
i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego KEP

6 minutes | 1133 words


NOTA O NIEDZIELI SŁOWA BOŻEGO

Niedziela Słowa Bożego, która zgodnie z wolą Papieża Franciszka przypada w każdym roku na trzecią niedzielę okresu zwykłego, przypomina wszystkim, pasterzom i wiernym, o znaczeniu i wartości Pisma Świętego dla życia chrześcijańskiego, a także o związku między Słowem Bożym a liturgią: „Jako chrześcijanie jesteśmy jednym ludem kroczącym w historii, jesteśmy silni obecnością Pana pośród nas, który do nas przemawia i nas karmi. Dzień poświęcony Biblii nie powinien być «raz w roku», ale w każdym dniu roku, ponieważ musimy pilnie stać się bliscy Pismu Świętemu oraz Zmartwychwstałemu, który nigdy nie przestaje dzielić się Słowem i Chlebem we wspólnocie wierzących. W tym celu musimy wejść w bliską relację z Pismem Świętym, w przeciwnym razie nasze serce pozostanie zimne, a oczy zamknięte, dotknięte niezliczonymi formami ślepoty”.

Niedziela ta stanowi zatem dogodną okazję, by powrócić do lektury niektórych dokumentów kościelnych, a zwłaszcza do Praenotanda Ordo Lectionum Missae [Wprowadzenie do lekcjonarza mszalnego], które przedstawiają syntezę zasad teologicznych, celebracyjnych i duszpasterskich dotyczących Słowa Bożego głoszonego podczas Mszy, ale ważnych także przy każdej celebracji liturgicznej (sakramenty, sakramentalia, liturgia godzin).

  1. Za pośrednictwem czytań biblijnych proklamowanych podczas liturgii, Bóg mówi do swojego ludu, a sam Chrystus głosi swoją Ewangelię; Chrystus stanowi centrum i pełnię całego Pisma, Starego i Nowego Testamentu. Słuchanie Ewangelii, punkt kulminacyjny liturgii Słowa, charakteryzuje się szczególną czcią, wyrażaną nie tylko przez gesty i aklamacje, ale przez samą Księgę Ewangelii. Jedną z możliwości obrzędowych właściwych dla tej niedzieli mogłaby być procesja na wejście z Ewangeliarzem albo gdy nie ma procesji, umieszczenie go na ołtarzu.
  1. Układ czytań biblijnych ustalony przez Kościół w Lekcjonarzu otwiera na poznanie całego Słowa Bożego. Konieczne jest więc respektowanie wskazanych czytań bez zastępowania ich innymi czy usuwania i z wykorzystaniem wersji Biblii zatwierdzonych do użytku liturgicznego. Proklamacja tekstów z Lekcjonarza tworzy więź jedności między wszystkimi wiernymi, którzy ich słuchają. Zrozumienie struktury i celu liturgii słowa pozwala zgromadzeniu wiernych przyjąć pochodzące od Boga słowo, które zbawia.
  1. Zalecany jest śpiew psalmu responsoryjnego, który jest odpowiedzią modlącego się Kościoła; dlatego w każdej wspólnocie należy rozszerzyć posługę psalmisty.
  1. W homilii przedstawiane są w ciągu roku liturgicznego i wychodząc od czytań biblijnych tajemnice wiary i normy życia chrześcijańskiego. „Pasterze mają przede wszystkim wielką odpowiedzialność za wyjaśnianie i pomoc wszystkim w zrozumieniu Pisma Świętego. Ponieważ Pismo to jest księgą ludu, zatem ci, którzy mają powołanie do posługiwania Słowu, muszą czuć silną potrzebę tego, by wspólnota miała dostęp do tegoż Słowa”. Biskupi, prezbiterzy i diakoni winni odczuwać zobowiązanie do pełnienia tej posługi ze szczególnym oddaniem, z wykorzystaniem środków proponowanych przez Kościół.
  1. Szczególne znaczenie ma cisza: sprzyjając rozważaniu, umożliwia wewnętrzne przyjęcie Słowa Bożego przez tych, którzy go słuchają.
  1. Kościół zawsze zwracał szczególną uwagę na tych, którzy proklamują Słowo Boże w zgromadzeniu: kapłanów, diakonów i lektorów. Posługa ta wymaga szczególnego przygotowania wewnętrznego i zewnętrznego, zażyłości z tekstem, który ma być proklamowany oraz niezbędnej praktyki, by go proklamować, przy unikaniu jakiejkolwiek improwizacji. Jest możliwość poprzedzenia czytań krótkimi i odpowiednimi wprowadzeniami.
  1. Zważając na wartość Słowa Bożego, Kościół namawia do zadbania o ambonę, z której jest ono głoszone; nie jest to jakiś funkcjonalny mebel, ale raczej miejsce odpowiadające godności Słowa Bożego, w powiązaniu z ołtarzem: mówimy bowiem o stole Słowa Bożego i Ciała Chrystusa, w odniesieniu tak do ambony, jak i przede wszystkim do ołtarza. Ambona jest zastrzeżona dla czytań, śpiewu psalmu responsoryjnego i głoszenia Paschy; może być na niej wygłaszana homilia i odczytywane intencje modlitwy powszechnej, natomiast mniej właściwe jest korzystanie z niej do czytania komentarzy, ogłoszeń, kierowania śpiewem.
  1. Księgi zawierające fragmenty Pisma Świętego wzbudzają w słuchających ich ludziach cześć względem tajemnicy Boga, który mówi do swojego ludu. Dlatego wymaga się troski o ich wartość materialną oraz ich dobre używanie. Niewłaściwe jest uciekanie się do używania kartek, fotokopii, materiałów pomocniczych w zastępstwie ksiąg liturgicznych.
  1. W dniach, które poprzedzają Niedzielę Słowa Bożego lub po niej następują, wypada zachęcać do odbywania spotkań formacyjnych dla podkreślenia wartości Pisma Świętego w celebracjach liturgicznych; może to być okazja, żeby lepiej poznać w jaki sposób modlący się Kościół czyta Pismo Święte, lekturą ciągłą, półciągłą i typologiczną; jakie są kryteria rozmieszczenia liturgicznego poszczególnych ksiąg biblijnych w ciągu roku i w różnych okresach, a także jaka jest struktura cykli niedzielnych i dni powszednich czytań mszalnych.
  1. Niedziela Słowa Bożego jest także sprzyjającą okazją do pogłębienia związku między Pismem Świętym a liturgią godzin, modlitwą Psalmami i Kantykami Oficjum, czytaniami biblijnymi, przez zachęcenie do wspólnotowej celebracji jutrzni i nieszporów.

Spośród licznych świętych, którzy wszyscy byli świadkami Ewangelii Jezusa Chrystusa, można podać jako przykład świętego Hieronima, przez jego wielką miłość, którą żywił do Słowa Bożego. Tak jak niedawno Papież Franciszek przypomniał postać tego „niestrudzonego uczonego, tłumacza, egzegety, głębokiego znawcy i namiętnego propagatora Pisma świętego. (…) To właśnie wsłuchując się w Pismo święte, Hieronim odnajduje samego siebie, oblicze Boga i oblicze swoich braci, oraz udoskonala swoje upodobanie do życia wspólnotowego”.

Celem niniejszej Noty jest przyczynić się i rozbudzić, w świetle Niedzieli Słowa Bożego, świadomość znaczenia Pisma Świętego dla naszego życia ludzi wierzących, wychodząc od jego oddźwięku w liturgii, która stawia nas w żywym i stałym dialogu z Bogiem. „Słowo Boże, słuchane i celebrowane, zwłaszcza w Eucharystii, karmi i umacnia wewnętrznie chrześcijan oraz czyni ich zdolnymi do prawdziwego świadectwa ewangelicznego w życiu codziennym”.

Z Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, 17 grudnia 2020.

Robert kard. Sarah

Prefekt

+ Arthur Roche

Arcybiskup Sekretarz

 

 

(tłum. A. Kuryś / Biuro ds. Komunikacji Zagranicznej Konferencji Episkopatu Polski)

Konto budowy kościoła: Bank Pekao S.A. nr: 51 1240 4751 1111 0010 7336 4527